Succesverhalen van wensouders & donoren

Al heel mijn leven wilde ik kinderen. Mijn baan in het onderwijs bevestigde dat. Toen verschillende relaties niet lukten en mijn tijd begon te dringen, ben ik gaan onderzoeken wat ik wilde, maar ook wat ik het kind gunde, en dat was een vader in zijn leven. Het hoefde geen grote rol te zijn. Ik vond het een fijn idee dat mogelijke vragen beantwoord konden worden en het kindje regelmatig contact had en zich kon identificeren. Na een zoektocht van ruim 2 jaar ben ik op deze site Maarten tegengekomen. Na een ontmoeting voelden we beiden dat het klopte. Na vele ontmoetingen en gesprekken wilden we ervoor gaan. Ik was toen 40.  Lukt het niet, dan zou het een enorm rouwproces worden, maar dan heb ik er wel alles aan gedaan en blijf ik niet met een gevoel van had ik maar zitten. En wonder boven wonder was ik al snel zwanger! Ons prachtige wonder Manu werd geboren. Het is intens genieten. Wat ik kan zeggen…Ga voor je gevoel, hopelijk zit er ook een engeltje op je schouder.

Ik heb al jaren een relatie en mijn partner wilde nooit kinderen. Vanaf het begin wist ik dat, maar ik was er lange tijd niet zo mee bezig. Tot op mijn dertigste mijn eigen kinderwens toch om de hoek kwam kijken. Na lang praten en wikken en wegen wisten we zeker dat we wel bij elkaar wilden blijven, maar hoe moest dat met mijn kinderwens? Ik besloot dat als iemand echt geen kinderen wil, dat dat oké is en respecteerde zijn wens. Hij respecteerde ook mijn wens en zo besloten we gezamenlijk dat ik op zoek ging naar een donor om een kind mee te krijgen. Even later had ik een match met een donor en na een hele tijd samen koffie drinken, wandelen, biertje drinken en praten, veel praten, besloten we ervoor te gaan. Helaas verliep dat niet geheel zonder hobbels; het duurde best lang voor ik zwanger werd en helaas heb ik twee keer een miskraam gehad. Wat een verdriet. Gelukkig ging de derde zwangerschap wel goed. Het resultaat mag er wezen, een prachtige dochter! De vader van mijn dochter is een zogenaamde Donor-plus, maar vader of papa doet zijn naam meer eer aan. Onze dochter gaat een dag en een nacht in de week en een weekend per maand naar hem toe en de rest van de tijd is ze bij mij. Dat gaat supergoed. Mijn partner is ook nog steeds in beeld en woont vlakbij en heeft inmiddels ook een fijne band met mijn dochter. Ik ben dus enerzijds alleenstaande moeder, en dat vind ik bij tijd en wijlen ook best pittig, maar anderzijds voel ik me enorm rijk met zoveel lieve betrokken mensen om mij en mijn kind heen.

‘Ik heb het leven altijd genomen zoals het kwam. Over kinderen dacht ik niet echt na. Ik ging studeren, naar het buitenland voor mijn studie, en later voor werk. Rond mijn 35ste besefte ik: als ik een kinderwens heb, dan moet ik daar iets mee. Ik was nog niemand tegengekomen en heb mezelf ertoe gezet er echt over na te denken. Wilde ik het echt, of voelde ik dat het er zogenaamd bij hoorde? Ik kwam tot de conclusie dat ik echt graag een kindje wilde, maar ik wist nog niet op welke manier en in welke vorm. Een donorbank past niet bij mij. Je wordt daar medisch en psychologisch compleet door de mangel gehaald, en dat voelde vreemd. Een man en een vrouw die samen een kind verwekken hoeven dat ook niet. Evenmin sprak mij het idee aan dat een arts voor mij zou kiezen wie mijn donor zou worden. Ook de Deense spermabanken spraken mij niet aan. Het zijn commerciële bedrijven en dat wringt in mijn ogen. Bovendien is de kans groot dat er dan over de hele wereld halfbroertjes en -zusjes leven. Ik wilde een eventueel kindje niet met allerlei vragen opzadelen en direct openheid kunnen geven over waar hij vandaan komt. Uiteindelijk kwam ik bij OneWish, een koppelsite voor wensmoeders en donoren. Vanaf dan is het zoeken naar wie er bij je past. Gelukkig heb je een bepaald radartje, zoals je dat ook op datingsites hebt, waardoor je aanvoelt wie wel en wie niet. Ik heb eerst maandenlang “gedate” met mijn donor en hem goed leren kennen. Ik vind het belangrijk dat we op dezelfde lijn zitten en dat we beiden flexibel zijn. Het leven, en zeker een leven met een kind, laat zich niet voorspellen. Een kind krijgt namelijk ook een stem. Kan iemand zich aanpassen aan die wensen? Ik wilde ook echt veel over hem weten. Als hij onverhoopt zou komen te overlijden, dan zou ik zo veel mogelijk vragen over hem willen kunnen beantwoorden. Ik wilde echt weten wie hij is en wie hij tot dat moment was geweest. Het voelt goed dat hij dit ook allemaal van mij wilde weten, dat hij mij ook echt heeft uitgekozen. We hebben afgesproken dat hij betrokken zal zijn, maar wel vanaf de zijlijn. Dat betekent concreet dat hij zo’n twee keer per jaar langskomt en dat we tussendoor contact houden. Ik vind het heel bijzonder dat hij dat kan, betrokken zijn maar toch op afstand blijven. Mijn donor heeft zelf een zoon en gunde ook een ander het geluk van het ouderschap. Ik ben hem daar intens dankbaar voor. Mijn omgeving reageerde niet goed. Dat was een zware periode, naast het intense geluk dat ik voelde met Naroush op komst. Ik ben mensen kwijtgeraakt; mensen die mij niet meer wilden spreken, die me in mijn gezicht hebben gezegd dat ik egoïstisch ben en naar de hel ga. Geloof speelde daarbij een grote rol. Ik ben christen en heb zelf naar antwoorden gezocht en ik heb ze gevonden in mijn geloof. Onbewust koesterde ik de hoop dat mensen in mijn omgeving die om geloofsovertuigingen bezwaren hadden toch nieuwsgierig zouden zijn, en over hun eigen vooroordelen zouden stappen. Maar voor een aantal bleek dat niet het geval. Gelukkig heb ik nu mensen om mij heen die mijn leven en de keuzes die ik daarin heb gemaakt accepteren. Misschien is met de komst van mijn kinderen het kaf van het koren gescheiden. Ik heb er in ieder geval vrede mee.

We hebben ons in 2024 ingeschreven en met enkele donoren kennisgemaakt. Toen we onze donor ontmoetten, hadden we direct een goede klik en zijn gewenste rol matchte met hoe we de rol van de donorvader voor ons zagen. Hij woont ook in dezelfde stad; dat maakte het doneren en de betrokkenheid makkelijker. Na een aantal kennismakingen en goede gesprekken hebben we via OneWish Kompas het donorwerkboek besteld en het donorcontract laten opstellen. Even later startten we met de inseminatie en Alex was direct de eerste keer zwanger! Van een tweeling! Nu zijn de jongens bijna 2 jaar oud en we zien de donorvader een paar keer per jaar. We zijn ontzettend blij met deze uitkomst. In 2025 zijn we getrouwd, ook om alles goed vast te leggen 👩‍❤️‍👩. De tweeling was erbij.

In maart 2020 hebben we ons aangemeld op de site van OneWish. We waren op zoek naar een donor om onze kinderwens in vervulling te kunnen laten gaan. Met gezonde spanning zijn we het proces ingegaan. OneWish heeft ons doen inzien dat het vinden van een geschikte donor op een laagdrempelige manier tot stand kan komen. Dat is voor ons fijn geweest om te ervaren. Na een aantal maanden vonden we onze donor, met wie we dé klik en hetzelfde verwachtingspatroon hadden om het mooie (en spannende!) avontuur aan te gaan. We hebben nu twee kinderen van 5 en 1 jaar oud, beide van dezelfde donor, zodat ze verwant zijn. We hadden nooit durven dromen dat onze wens op zo’n fijne wijze tot stand kon komen. Daar zijn wij OneWish ontzettend dankbaar voor. Fantastisch dat jullie dit platform hebben gecreëerd! Foto: stock photo

We hoefden niet lang na te denken, toen we gevraagd werden onze ervaring met OneWish te delen. Ja natuurlijk willen we dat! Het platform heeft namelijk voor ons iets heel waardevols betekend. We vonden via OneWish de donor, die we in ons eigen netwerk al een aantal jaren niet konden vinden. Daarom onderzochten we alternatieven. Die zijn er: donorbanken met lange wachtlijsten, Deense ‘webwinkels’ waar zaad wordt verkocht, en her en der vonden we ook op andere sites “oproepjes” van mannen die zich aanbieden als donor. Deze opties voelden voor ons niet goed. Wij wilden graag op een vertrouwde, veilige manier in contact komen met de donor, zodat we op voorhand zouden weten wie (als het lukte) de biologische vader van ons kindje zou zijn. We wilden de donor dus in het echt ontmoeten. Door te Googlen, kwamen we op OneWish terecht. De betaalde profielen, het verplicht een foto delen (en dus je identiteit deels prijsgeven) en de mogelijkheid om via het platform berichten te kunnen sturen, voelde direct prettig. Na een paar ontmoetingen met verschillende mannen vonden we een donor waarbij het van twee kanten goed voelde.  Het platform heeft voor ons iets heel waardevols betekend. Inmiddels mogen wij ons moeder noemen van een prachtige dochter van ruim een half jaar. We hebben goed contact met de donor en genieten enorm van het feit dat onze wens in vervulling is gegaan. We zijn mama’s! Ook maken we graag een beetje reclame voor OneWish. Onder mensen die in hetzelfde schuitje zitten als wij en afhankelijk zijn van een donor, maar ook (en vooral) richting potentiële donoren. Verhoudingsgewijs zijn die er nog veel te weinig. Er is nog veel onbekendheid over de mogelijkheden om via OneWish donor te zijn en mensen aan hun droom te helpen. En daarmee lopen er (denken wij) nog veel meer donoren rond, die het simpelweg nooit overwogen hebben, maar er best voor openstaan. OneWish kan voor hen een mooie, laagdrempelige manier zijn om dat te onderzoeken. Foto door ouders gemaakt

Ik en mijn vrouw probeerden in 2013 om onze kinderwens te verwezenlijken. Helaas duurde dit traject ontzettend lang; wij dachten hier niet uit te komen. Na keer op keer, maand na maand proberen, kwam er uiteindelijk toch goed nieuws. Wij hebben uiteindelijk twee dochters gekregen. Met de wetenschap dat het niet zo makkelijk is om kinderen te mogen krijgen, heb ik altijd wel wat gevoeld om eventueel zaaddonor te worden. Maar hoe? Plots viel mijn oog op een artikel  over OneWish. In zeer goed overleg met mijn vrouw heb ik de keuze gemaakt om me beschikbaar te stellen als zaaddonor. Zeer indrukwekkend/hartverscheurend om te zien en lezen hoe mensen graag geholpen willen worden in het verwezenlijken van hun droom: een kind!!! Uiteindelijk had ik in zeer korte tijd 3 geschikte matches, waarna ik mijn profiel even op pauze had gezet. Met wat tegenslagen en de corona tussendoor is het uiteindelijk gelukt om 2 stellen blij te mogen maken met een geslaagde zwangerschap. Helaas wil het met het 3e koppel niet lukken, dus hebben we even een time-out ingelast. Aan initiatiefneemster Karin: ik vind het super mooi waar jij je voor inzet. Zoveel leden, en zoveel mogelijkheden, het geeft mensen toch hoop. De dankbaarheid die je hiervoor terugkrijgt, is zo enorm groot.  Heel mooi!

Beste lezers, eind 2019 ben ik aangemeld bij OneWish als spermadonor. De meest gehoorde vraag van wensmoeders en mijn omgeving: maar WAAROM?!. De verrassende blikken vertellen mij dat er, nog steeds, een taboe heerst over dit onderwerp. In mijn vorige relatie heb ik mijn vriendin jarenlang emotioneel moeten ondersteunen vanwege haar ontzettend sterke kinderwens. We waren er financieel en mentaal echter nog niet klaar voor. Hierdoor heb ik van dichtbij gevoeld hoe sterk deze wens kan zijn. Hoe mooi is het, als je zo’n wens voor iemand mag vervullen? Kort antwoord: Het is ontzettend waarderend. Dankzij OneWish heb ik oprecht mooie vriendschappen opgebouwd. De avonturen die ik met mijn wensmoeders heb gehad, zijn me dierbaar, en ik zal er nu en in de toekomst zijn voor mijn donorkinderen. En nee, ik heb geen peloton aan kinderen. Ik wil de tijd, aandacht en liefde kunnen geven waar nodig. Dit is mijn commitment.

Betekenisvol bezig zijn is altijd de rode draad in mijn leven geweest. Vrij snel na mijn studie begon ik mijn reis als ondernemer, en ‘Begin With The End in Mind’ was daarin ondersteunend: ik wilde graag van veel betekenis zijn voor mensen in de zorg. In 2015 ontmoette ik Karin, de oprichtster van OneWish. Het platform en idee bestond toen nog alleen als concept, maar ik vond het meteen bijzonder inspirerend. Ik was, en ben, al super blij met drie kinderen in mijn eigen gezin met mijn ex-vrouw, en ik ging me realiseren hoe mooi het zou zijn om die ‘Joy’, die ‘abundance in love’, ook aan anderen te schenken. Na mijn scheiding schreef ik me in. Wat me het meest raakte, was dat de stellen héél bewust kozen voor bekend donorschap, in plaats van de anonieme route via een kliniek. Kinderen hebben er recht op om te weten waar hun roots liggen, op elke leeftijd. Ik vind OneWish daarom zeer welkom als betekenisvolle en invloedrijke ChangeMaker. Het kennismaken verschilde eerlijk gezegd niet veel van daten. Los van dat de romantiek ontbreekt, lette ik op dezelfde dingen: de klik, een positieve uitstraling, en een profieltekst met heldere ideeën over wat men van een donor verwacht. Zo ontstond al een soort ‘guneffect’. De ontmoetingen in real life waren ook een soort sanity check, waarbij ik als muziekliefhebber juist op zoek was naar het tegenovergestelde van wat de heren van Cypress Hill ooit zongen met ‘Insane In The Brain’. Ik geloof erg in ‘ergens een nachtje over slapen’, en telkens was de conclusie dat het goed voelde. Bij twijfel nooit oversteken, zeker bij dit soort belangrijke dingen. Een goede donorovereenkomst vind ik daarbij essentieel, want die vormt de basis voor hoe je met elkaar omgaat, nu en in de toekomst. Bij drie vrouwenstellen klikte het, op inhoud én op gevoel. Het resultaat: binnen korte tijd, maximaal vijf pogingen per stel, zijn er drie gezonde kinderen geboren, allemaal in de tweede helft van 2021. Drie prachtige geboortekaartjes mocht ik ontvangen, en nog altijd krijg ik af en toe een foto van een blij stel met een blij kind. Ik vraag er niet om, maar ik waardeer het enorm. Dankbaarheid heeft voor mij meerdere dimensies. First and foremost dat ik deze mooie en zeer betekenisvolle journeys als gezonde kerel heb mogen meemaken en mee mocht creëren. Dat ik, als ik Planet Earth verlaat, iets extra moois achterlaat, en leven heb mogen schenken aan drie bijzondere stellen. De andere dimensie is de oprechte dank en belangstelling die ik terugkrijg; dat voelt heel goed en compleet. Mijn ideale wereld is dat bekend donorschap vaker en opener besproken wordt, tussen mannen onderling en met de wensouders in hun omgeving. Het hangt nog te veel in de taboe- en risicosfeer, en daar mogen we vanaf. Er zijn genoeg goedwillende mannen die ‘purpose’ hoog in het vaandel hebben staan, ze hebben alleen nog wat meer bewustwording nodig. Een liefdevolle groet, en een succesvolle journey gewenst zodra jij of jullie er klaar voor zijn., R. Foto: stock photo

Ik ben zelf ooit via ICSI geboren en zet me nu in als donor, omdat ik geloof in de kracht van donatie en wil wensouders helpen aan een liefdevol gezin. Ik vind het mooi hoe OneWish werkt, zodat ik als donor weet dat het kind opgroeit in een liefdevol gezin.

Na een lange carrière in de muziek- en entertainmentindustrie kwam bij mij een tijd van bezinning. Ik ben altijd dol geweest op kinderen, en vrienden zeiden al jaren dat het ouderschap bij me zou passen. Toch wilde ik eerst ‘vrij zijn’ en mezelf de ruimte geven om me te ontplooien, zonder me te binden aan een woonplaats of werkgever. Ik stelde die stap steeds uit, omdat ik een kind niet tekort wilde doen. De laatste jaren werd dat anders. Er kwam rust, balans en tevredenheid over hoe de dingen gelopen zijn. Toen een goede vriend en leeftijdsgenoot van me, eerst gevraagd als donor, later steeds meer betrokken, vader werd en er een nog mooier mens van werd, voelde ik de drang om alsnog deze stap te zetten. Ik stond open voor een donor-plus: een actieve, betrokken rol op de achtergrond. Ik stond enkele jaren ingeschreven en heb diverse wensmoeders gesproken, toch was er telkens niet de juiste klik. Uiteindelijk klikte het met een lesbisch stel. We hebben maanden de tijd genomen om elkaar goed te leren kennen. OneWish heeft ons begeleid met het donorcontract en daarna zijn we van start gegaan via een kliniek. Maandenlang was het iedere keer weer spannend, maar inmiddels ben ik trotse en betrokken donorvader van een zoon. Precies zoals ik had gehoopt, is het rustig gegroeid en heeft het zich vanzelf ontvouwd. Ik sta helemaal achter het concept van OneWish. De traditionele vorm dicteert allang niet meer. Het gaat erom wat je een kind te bieden hebt: dat het in liefde opgroeit, met aandacht, geborgenheid, levenslessen en support. Dat hebben we samen gevonden.

Mijn kinderwens is altijd sterk geweest en werd na een eerdere relatie alleen maar urgenter. Ik wist voor mezelf heel goed: ik wil jong vader worden, en ik wil daar niet mee wachten tot er ooit een nieuwe liefdesrelatie op mijn pad komt. Via OneWish kwam ik vrijwel meteen in contact met de moeder van mijn kinderen. Wat me aansprak aan het platform was de professionaliteit: duidelijke profielen, mensen met serieuze intenties, en vooral rust in het contact. Geen dating-chaos, maar ruimte om elkaar echt te leren kennen. Onze kennismaking verliep via lange, inhoudelijke berichten. Er was geen romantische intentie, maar wel een duidelijke klik en wederzijds respect. We zochten van begin af aan de diepte op en bespraken alles wat ertoe doet: opvoeding en waarden, religie, vaccinaties, medische situaties, financiën, hoe we met conflicten zouden omgaan, en zelfs wat er moet gebeuren bij overlijden. Die gesprekken legden we vast in een co-ouderschapsdocument. We gebruikten een bestaand contract als basis, bespraken elk onderdeel samen en schreven het in onze eigen woorden op in een Google Doc: onze opvoedvisie, medische beslissingen, financiën, de omgangsregeling, afspraken over conflict en mediation, en scenario’s rond overlijden. We hebben het ondertekend, zonder notaris. Het ging ons niet om juridische afdwingbaarheid, maar om vertrouwen en houvast. En juist dat bleek in de praktijk goud waard. In het begin was loslaten voor de moeder soms spannend; als er twijfel of spanning was, konden we altijd teruggrijpen op het document als neutrale basis, wat escalatie voorkwam. Stap voor stap bouwden we het op, van samen zijn en korte momenten tot later logeren. Zo werd het document een soort psychologisch vangnet: hier komen we altijd op terug. Voor mij is co-ouderschap geen compromis, maar een volwaardige gezinsvorm. Het hoeft niet per se 50/50 te zijn, en ook gezamenlijk ouderlijk gezag hoort er wat ons betreft niet automatisch bij. Onze zoons hebben hun vaste basis bij hun moeder en mijn aandeel is bewust bescheiden; er is geen gezamenlijk gezag, en dat past logisch bij hoe de dagelijkse zorg is verdeeld. De stabiliteit van de kinderen staat altijd boven mijn eigen wensen, en ik geloof sterk in het belang van zowel mannelijke als vrouwelijke rolmodellen. Het moet passen bij de realiteit van zorg, afstand, werk en draagkracht. Inmiddels ben ik vader van twee zoons, Quinn van bijna vijf en Otis van twee. Ik ben er intens dankbaar voor. Dit vaderschap vervult een diepe levenswens, en het heeft mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen. Wil je ook een co-ouderschapsleidraad voor oriënterende gesprekken? Daniel heeft ons geholpen bij het opstellen van dit document. Mail naar kompas@onewish.nl en we helpen je graag verder. Voor het document vragen we een bijdrage.

Een vriendin wees mij op OneWish omdat ik op zoek was naar een wensmoeder voor een soortgelijke constructie als mijn vriend (partner) al had met een andere wensmoeder. Ik wilde als homoman graag vader worden op dezelfde wijze. Na het creëren van mijn profiel kwam er binnen één dag al een reactie die direct goed voelde. Vijf dagen later grapte ik bij onze eerste ontmoeting die we hadden in de Vondeltuin: ‘Volgend jaar zitten we hier wellicht met ons kind!’, niet wetend dat op Koningsdag 2019 (twee weken te vroeg) daadwerkelijk onze dochter Julia zou worden geboren. Doordat de ontmoeting vanaf moment één voelde als ‘love at first sight’ en ik via mijn vriend al wist hoe bijzonder het kan zijn, werden we al binnen drie maanden serieus en waagden we een eerste geslaagde poging. Met Julia’s komst is ons gezin met twee gezonde dochters compleet!” Ons gezin bestaat uit twee kinderen van twee moeders en twee vaders.